Creatieteam

Permalink to Campinggast 4/8: Annet la campingdiva

Campinggast 4/8: Annet la campingdiva

Bij het inpakken van de tassen heb je niet direct aan bij elkaar passende setjes gedacht. Op de camping draait ook het uiterlijk om lekker makkelijk. Zachte stoffen die meer comfort dan pasvorm bieden. Bovendien, het ís dat je iets aan moet, liefst rommel je de hele dag rond in je ouwe badjas. Je vent scheert zich nog maar eens in de drie dagen (au!), jij propt je futloze vakantiehaar ’s ochtends in een klem en de kinderen lijken zonder gel te kunnen overleven. Annet houdt zich niet aan de dresscode ‘camping’. Ze zou het niet eens kúnnen. Alle ogen volgen haar als ze langs schrijdt in het weinige dat haar diep gebruinde lichaam bedekt. Haar royale boezem danst uitbundig onder het luipaardjurkje mee op haar heupwiegende tred richting het winkeltje.

Illustratie: Simon Weeda voor de Telegraaf

Elk grasveld of grindpad verandert in een catwalk onder haar goudkleurige slippertjes. Op de terugweg, de Telegraaf in haar ene hand en elegant zwierend in haar andere hand het tasje met de afbakbroodjes en croissantjes, glimlacht ze jullie vriendelijk toe. Ook dat nog! Nu je haar eenmaal gezien hebt, zie je haar overal. In ieniemienie turquoise bikini aan het zwembad. Als ze twee minuten verkoeling zoekt – lees: van het trapje heel behoedzaam het water in glijdt – wordt het ineens een stuk drukker in het Dolfijntje. Zeker als ze haar blonde manen uitspoelt onder de spuitende walvis. Baasjes laten hun honden in het bos achter de camping uitgebreid snuffelen wanneer Annet in hotpants met bustier achter haar teckel aan huppelt. Ze is net als de gaslamp op de campingtafel: als je ‘m ‘s avonds aansteekt, dansen er binnen no time tientallen motjes omheen. Best irritant tijdens het dobbelen trouwens.

Natuurlijk ben je nieuwsgierig naar haar kampeerplek en of ook haar voortent is afgezoomd met een kantje. Dus op weg naar de parkeerplaats drentel je een beetje achter haar aan en ontdek je dat die jaren zeventig caravan met oranje voortent en de bruin gebloemde gordijntjes bij haar horen. Net als de gebronste bodybuilder onder de Heineken-parasol. Zijn hand glijdt onder haar spijkerrokje als ze zich over hem heen buigt voor een kus. Snel loop je door, je lijkt wel een ouwe gluurder! Als de kinderen eindelijk slapen, proberen jullie iets van je verschijning te maken en storten je in het kantinefeest dat de Hollandse Toppers-week afsluit. Ineens sta je op een verhoging met je campingburen René Froger te karaoken. Werkelijk niemand luistert dus je bent voor niets door de podiumblokken gezakt. Het gelal verflauwt als de eerste tonen van een bekend muziekje klinken. Daar staat ze, in nauwsluitend zilveren niemendalletje, zo heel erg in al haar rondingen zichzelf te zijn. Ze hoeft niet eens te zingen, iedereen doet dat al voor haar. ‘Jolene, Jolene, please don’t take my man!’ Glimlachend neemt ze het applaus in ontvangst, ze heeft het vaker gedaan.

Na een paar dagen sta je plots naast Annet aan de afwas bij het toiletgebouw. De rij voor de twee vaatwassers is haar nu blijkbaar ook te lang. Terwijl ze haar teiltje laat vollopen met dampend heet water, trekt ze de knalroze huishoudhandschoenen op tot aan haar ellebogen. Achter jullie klinkt gefluit, je maakt je geen illusies.

‘Ach’, knipoogt ze naar jou, ‘als ik thuis ben, is het weer over hoor. Daar ziet iedereen er zo uit als ik.’

Deze column is 4/8 uit serie Campingtypes die verschijnt in de vakantiebijlage 2019 van de Telegraaf



MarjoleinePortret