Creatieteam


Permalink to Campinggast 3/8: vaste gast Hans

Campinggast 3/8: vaste gast Hans

De een moet er niet aan denken elk jaar naar dezelfde camping af te reizen, de ander zweert erbij. Hans trok in de beginjaren nog met het gezin en de travelsleeper van het Gardameer naar de Dordogne. Maar al die kerken, grotten en pittoreske stadjes lijken uiteindelijk op elkaar. Waarom zou je je al dat gejakker én werk op de hals halen; de vouwwagen opzetten om een week later af te breken, opnieuw die zoektocht naar de lekkerste douche van het sanitair en waar is de beste supermarkt, wanneer een nieuwe kampeerplek eigenlijk weinig toevoegt aan die ene Hollandse camping waar het hele gezin zich senang voelt?

Illustratie: Simon Weeda voor de Telegraaf

De knoop is jaren geleden al doorgehakt. De travelsleeper werd ingeruild voor een comfortabele caravan met koelkast, kingsize bed en satellietontvanger. Inmiddels heeft Hans het eerste (hij beschouwt het als ‘vaste’) recht om staanplaats 31 direct aan de oever van de rivier te reserveren voor de zomervakantie. Die plek ligt aan een zo goed als privé-strandje waar je tot laat in de avond kunt barbecueën. Alleen de jongste gaat dit jaar nog mee, vrienden genoeg op de camping. Hans weet overigens bijna zeker dat de oudste twee met aanhang nog langskomen. Daarom neemt hij de laatste jaren een optie op staanplaats 32.

De campingeigenaren, Hans rekent het stel ondertussen tot zijn vrienden, wil zijn vaste gast gerust tegemoet komen door 32 zo lang mogelijk vrij te houden. Maar als jij op de bonnefooi (onthouden: nooit meer last minute, altijd reserveren in het hoogseizoen!) de receptie binnen dendert, de staanplaats mag bekijken (hij is fantastisch!) en vraagt of je er ook langer dan drie nachten kunt staan, is ie van jou. Hans heeft daar uiteindelijk alle begrip voor, er moet ten slotte ook geld verdiend worden. De kinderen heeft hij per ommegaande een appje gestuurd. Ze zullen genoegen moeten nemen met wat er maar vrij komt of in de reusachtige voortent bivakkeren. Helemaal niet erg, je leeft toch vooral buiten.

Dat buitenleven neemt Hans overigens heel letterlijk. Alsof hij thuis is, laat hij overal zijn spullen slingeren. Voor de verandering struikel je eens niet over je eigen tentscheerlijnen maar lazer je over zijn mountainbike. Duizend excuses uiteraard, Hans vergeet gewoon wel eens dat zijn ruimte en rituelen als vanzelf uitwaaieren. ’s Morgens word je gewekt door Qmusic en zijn bariton. Na twee ochtenden vraag je je af waarom hij nog bij zijn vrouw informeert hoeveel brood hij moet halen (een gesneden volkoren en drie croissants Hans!). Zijn ‘mogge’ hoor je tot ver over de camping schallen. ’s Avonds kun je het journaal, De Avondetappe of GTST prima volgen, zonder beeld weliswaar. En als alsnog de kinderen met aanhang komen, wordt het gezellig tot in de late uurtjes.

Je begrijpt waarom Hans en zijn gezin zo van deze camping houden. Het heeft álles en ook nog een gezellig dorp op loopafstand. Als je hem vertelt over het heerlijke restaurantje op het kerkplein of de avontuurlijke struintocht langs het water, glimlacht hij: ‘Wij hebben zo onze eigen adresjes.’ Uit het gevarieerde animatieprogramma pikt hij al jaren alleen de gezamenlijke boottocht mee en het ‘emmertje friet met lange lummels’ op zondagavond. Als zijn avondglaasje aan de bar zomaar uitgroeit tot een feestje met wat nieuwe kampeerders en jullie, zet zijn zoon Hans’ favoriete playlist op. Enigszins beschonken zwaait hij je uit, je moet vroeg op want morgen vertrekken jullie weer. ‘Was gezellig hè? Tot volgend jaar?’

Deze column is 3/8 uit serie Campingtypes die verschijnt in de vakantiebijlage 2019 van de Telegraaf


Permalink to Campinggast 2/8: de doorzakbuuf

Campinggast 2/8: de doorzakbuuf

Thuis staat je agenda vol met afspraken. Als het werk erop zit, begint je andere leven. Etentjes met vrienden, yoga met Yvette, de verjaardag van je moeder. Een doorzakbuuf? Hartstikke gezellig, maar in de vakantie even niet. Op de camping leef je er lekker op los, zonder enige verplichting. Je ziet wel wat zich aan activiteiten aandient. En of je meedoet of niet (je kinderen hebben overigens geen keus, die schrijf je overal voor in). Thuis leef je op vastigheid, op de camping is zelfs je huis flexibel.

Dus als jullie je eenmaal op je stek hebben geïnstalleerd, laat je je campingstoel in standje twee zakken en bekijk je eens vrijblijvend je omgeving. Een paar oudere echtparen onder hun caravanluifel aan de overkant, ertussen zo’n hippe opblaastent zonder bewoners en naast haar een dubbele voortent die alle beweging op links uit het zicht neemt. Vast zo’n familie die de koelkast en televisie van thuis meeneemt. En de elektrische fietsen natuurlijk, die smelten bij een spatje regen.

Illustratie: Simon Weeda voor de Telegraaf

‘Haaai!’

De buurvrouw loopt met een afwasteiltje vol bekers naar het kraantje dat jullie samen delen. Je groet terug, voor zo’n overdreven voortent best een leuk mens trouwens, en duikt weer in je boek. Als je begin van de avond in de bloedhete caravan macaroni met ham en kaas in elkaar flanst  – je vent had nog geen tijd om de nieuwe skottelbraai in elkaar te zetten – hoor je door de kinderstemmetjes heen een amicaal mannengesprek.

‘Lieverd?’

‘Ja?’

‘De buren vragen of we zin in een wijntje hebben?’

‘Ik ben aan het koken!’

Het is enkele tellen stil. Dan stelt hij voor om de pan en plastic bordjes mee te nemen naar hiernaast. Wat? Thuis is hij het liefst op zichzelf, hier gaat hij meteen vrienden maken! Je wilt geen spelbreker zijn, pakt je bedoeninkje bij elkaar en verhuist naar tien meter verderop. Je campingstoelen zijn al om de bij elkaar geschoven tafels gezet, de buurvrouw roert door iets wat op nasi lijkt in haar skottelbraai. Zij wel. De eerste fles wijn gaat open, als voorgerecht eten jullie macaroni. Het kost heel wat moeite om je kinderen en die van de buren wat later uit de speeltuin te plukken om aan het hoofdgerecht, de nasi te beginnen. Vooral omdat de tweede fles inmiddels z’n bodem heeft bereikt. Gelukkig blijkt de buurman een held in het zetten van loeisterke koffie, zodat je nog enigszins helder de kids onder de douche zet en in hun stapelbedje stopt. Waarna de derde fles lonkt.

‘Wat een lollige mensen’, mompelt je man tevreden voordat hij wegzakt op jullie harde caravanmatras. En jij… jij hebt een heerlijke avond gegiecheld en geroddeld met buurvrouw Pauline die je in het echte leven nooit had ontmoet omdat jullie een heel ander leven en ander werk en hobby’s hebben maar jullie blijken heel wat gemeen te hebben. Een gezin en alles wat daarbij hoort bijvoorbeeld, een skottelbraai niet te vergeten en vooral zin om zorgeloos met elkaar door te halen. Inmiddels weet je meer van je campingburen dan je buren thuis. Als je later aan jullie vakanties terugdenkt, duikt als eerste herinnering je doorzakbuuf op en jullie eindeloos gelach. En inmiddels hoop je, stiekem, op de volgende camping een nieuwe Pauline te ontmoeten. Ze is er in allerlei soorten en maten maar jij herkent haar na één avond wel: met deze buuf krijg je een supergezellige vakantie zónder verplichtingen!

 

Deze column is 2/8 uit serie Campingtypes die verschijnt in de vakantiebijlage 2019 van de Telegraaf


Permalink to Campinggast 1/8: Willem de burgemeester

Campinggast 1/8: Willem de burgemeester

Zodra je met de caravancombinatie of je tot de nok volgestouwde auto de camping oprijdt, zie je hem: Willem. Alsof hij de slagbomen eigenhandig voor je heeft opengezet. Liefst zou hij dat ook gedaan hebben. Want Willem beschouwt zichzelf, op de eigenaren na dan, als de belangrijkste persoon van de camping. Hij staat er al tientallen jaren, altijd op dezelfde plek.

Als jij of ik een staanplaats uitkies voor ons mobiele huisje, kijk je naar dat royale grasveld ver weg van alle drukte. Of kies je juist die fijne nummer 103 vlakbij de speeltuin zodat je je kinderen vanuit je luie klapstoel in de gaten kunt houden. Kopje koffie erbij en af en toe een blik boven je magazine uit, wie maakt je wat. Ooit, lang geleden, maakte ook Willem dit soort keuzes. Maar sinds hij zijn edele hoofd vrijwillig door de ambtsketen stak, houdt Willem het overzicht. Daarom vind je hem op die ene plek waar je altijd langs loopt. Of je nu broodjes gaat halen, moet plassen of een wasje wilt draaien.

Willem ziet alles, nou ja…bíjna alles. In al die jaren heeft hij zijn staplaats namelijk beetje bij beetje uitgebreid met onder meer een illegaal avondzonterrasje aan de achterkant van zijn caravan -alle privacy!- om met de notabelen van de camping de lopende zaken door te spreken. Er leeft of speelt altijd wel iets dat de aandacht verdient en vooral in het hoogseizoen kunnen de gemoederen hoog oplopen. Het is lastig om ieders belang te behartigen. Het gebeurt dan ook wel eens dat zo’n besloten raadsvergadering ontaardt in luid gekrakeel dat ver over de camping draagt. Uiteraard staat Willem hierboven, hij laat zich allang niet meer meeslepen in kwesties als de zoveelste stageldverhoging, die eeuwige puberoverlast of de komst van glampingyurts die de zelden gebruikte jeu-de-boulesbaan zullen verdringen.

Op een vijfsterren-kampeerresort met eindeloos vermaak heeft Willem meer aan zijn hoofd dan op een kleine boerencamping met een handjevol educatieve geitjes voor de kinderen. Maar élke burgemeester vat zijn functie op de camping serieus op. Het vormt de drijfveer om ieder weekend of soms zelfs het hele seizoen met vrouwlief naar de caravan af te zwaaien. Daardoor worden thuis wel eens feestjes overgeslagen, het is niet anders. Zijn familie en vrienden zijn overigens van harte welkom op de camping langs te komen. Wel even van tevoren melden, want Willem heeft veel omhanden.

Als passant hebben jij en ik meestal weinig met Willem te maken. Hij gunt je een plekje op zijn camping nadat hij jou, je gezin en je kampeerbedoeninkje heeft ingeschat en een risicoanalyse heeft gemaakt. Heb je levendige kinderen en/of een hond, dan wil Willem nog wel eens direct preventief optreden. Wist je bijvoorbeeld dat kinderen onder de zes jaar slechts onder begeleiding van een volwassene gebruik mogen maken van het sanitair? En na tienen is het hier écht stil. Bij deze hoor!

Kom je vaker op zijn camping, dan kun je meestal niet meer om Willem heen. Mocht je dat überhaupt willen. Want mind you: Willem mag de touwtjes officieel niet in handen hebben, hij zorgt wel dat de scheerlijnen onder alle weersomstandigheden strak gespannen staan. De campingdirectie is maar wat blij met Willems extra ogen en oren. Zijn zonneterrasje en z’n soms ietwat nadrukkelijke aanwezigheid worden daarom stilzwijgend gedoogd. Laat je dus niet weerhouden om hem te groeten, elke keer als je langsloopt. Dan word je opgenomen in de échte gemeenschap en heb je een zorgeloze vakantie!

Deze column is 1/8 uit serie Campingtypes die verschijnt in de vakantiebijlage 2019 van de Telegraaf


Permalink to Campinggeluk is…

Campinggeluk is…

Vraag het kampeerders (of degenen die het haten) en je krijgt de mooiste reacties:

* Als eerste op de schoongemTuinkabouteraakte wc
* Flirten met de buurman
* Overal mogen roken
* De vogeltjes over het caravandak
* Weer thuis alles van jezelf
* Ook op maandag warme croissantjes
* Helemaal niks noppes nada doen
* In je hangmat boven de beek
* Intieme gesprekken afluisteren in de buurtent

En mijn campinggeluk? Ik noem er een paar:
* Samen ’s nachts naar het van spinnen vergeven toiletgebouw
* In de reclamebreak van de televisiefilm snel bitterballen scoren bij de kantine
* Eindelijk warm met alles wat je kon vinden bovenop je slaapzak
* Bouquetromannetjes verslinden in de hangmat,
* De slappe lach na iets te veel rose met de buurvrouw
* Sterren kijken (of is het een satelliet?) tot diep in de nacht
* Meikevers die in het voorjaar zomaar uit het gras omhoog zoemen

En wat is jouw campinggeluk?


Permalink to Alle rust, ruimte, roddel en romantiek

Alle rust, ruimte, roddel en romantiek

‘Leuk om een stukje over te schrijven’  wordt mij als journaliste al jarenlang geadviseerd bij veelal oersaaie anecdotes. Ook boekideeën worden gul gedoneerd, vooral als het gaat om persoonlijk leed.
Misschien was ik hierdoor afgestompt. En liep ik bijna tien jaar lang rond met het idee een roman over het intrigerend heerlijke campingleven te schrijven. Mijn campingleven op de Veluwe, in een witte Carnaby stacaravan met alles erop en eraan, omringd door prettige privacyconiferen.  De zeskamp! Met z’n allen! Gezellig én benauwend! Koffie! Verwikkelingen! Wijntje! Gewoon, eindeloos genieten. Eh… met een snufje verbeelding natuurlijk.

Lees meer »

Page 2 of 212

MarjoleinePortret